پویان کاغذ

کاغذ A

انواع مقوا

خرید مقوا

خرید کاغذ

کاغذ کپی

کاغذ پلی اتیلن

کاغذ الوان

کاغذ امنیتی

کاغذ اینوردبرد

کاغذ باطله

کاغذ بایبل

کاغذ پشت چسب دار

کاغذ پشت سفید

کاغذ پشت طوسی

پوشال کاغذ

کاغذ تیشو

کاغذ چاپ و تحریر

کاغذ حرارتی

خمیر کاغذ

کاغذ دیواری

کاغذ روزنامه

کاغذ سیگار

کاغذ فانتزی

فرم های پیوسته رایانه ای

کاغذ فلوتینگ

کاغذ فیلتر هوا

کاغذ گلاسه

کاغذ لاینر

مقوای کارتنی

کاغذ مومی

کاغذ وایت آپ

ورق کارتن

کاربن لس

کاغذ پلاست

کاغذ صنعتی و کرافت

کاغذ کوتد




فروش کاغذ و مقوا -کاغذ سمرقندی و کیفیت جهانگیر آن
.....

کاغذ سمرقندی و کیفیت جهانگیر آن

کاغذ سمرقندی و کیفیت جهانگیر آن سبب شد تا کشورهای مسلمان آن روزگار، همیشه ترجیح دهند برای خلق آثار ماندگار، از آن استفاده کنند.

حتی وقتی بایسنقر میرزا تصمیم به کتابت قرآن معروف و عظیم بایسنقر گرفت، دستور داد تا کاغذگران سمرقندی، تمامی تجربه و همت خویش را به کار بگیرند تا بتوانند صفحاتی عظیم از این کاغذ را پدید آورند و امروز شاهد بقایای این قرآن عظیم بایسنقری در کتابخانه مرکزی آستان قدس رضوی در ابعاد هر صفحه ۱۰۱ *۱۷۷ سانتی متر با مقیاس امروز هستیم که بزرگ تر از کاغذهای صنعتی استاندارد امروزین است.

کاغذ بخارایی

دومین کاغذ تولیدی ایرانیان است که در کارگاه های کاغذسازی بخارا رواج پیدا کرد و به همین ترتیب، نام گذاری کاغذ، منسوب به مراکز تولیدی آن شد.

کاغذهای طاهری

به دستور طاهر دوم، از امرای نیشابور، و همین طور کاغذ طلحی به دستور طلحه بن طاهر، از امرای طاهری، ساخته شد.

کاغذ مامونی

به نظر می رسد از انواع کاغذهایی است که به دستور فضل برمکی در مرو ساخته می شد.

کاغذ نوحی

از انواع کاغذهای خراسانی است که نوح بن منصور سامانی در ساخت و ترویج آن نقش موثری داشته و به همین نام هم شهرت پیدا کرده است.

کاغذ منصوری

در خراسان تاکنون از دو نوع کاغذ منصوری یاد شده است که اولین آن منسوب به منصور سامانی است و دیگری کاغذی است خراسانی که توسط کاغذگر هنرمندی به نام منصور کاغذی ساخته شده است و شاید در زمره معدود نمونه هایی از کاغذسازی باشد.

کاغذ فرعونی

برخلاف اسم آن، از انواع کاغذهای خراسانی است که تا سده پنجم هجری رواج داشته و رقیب سرسخت کاغذ مصری بوده است. تاریخ و سابقه ساخت آن را تا نیمه اول سده دوم هجری ذکر کرده اند.

نوآوری های ایرانیان در کاغذ سازی

ایرانیان مسلمان در کار بهبود ساختن کاغذ به نوآوری های جالبی دست پیدا کرده بودند که به چند مورد اشاره می شود:

۱ ) آهار زدن به کاغذ : ایرانیان که در کار ساختن کاغذ پوستی(پارشمن) تجربه های زیادی داشتند کوشیدند آن تجربه ها را در ساختن کاغذ جدید نیز به کار گیرند. از این رو، به کاغذ نشاسته گندم می زدند که سطح کاغذ را برای نوشتن با جوهر مناسب تر می کرد.

۲) بهره گیری از آب دنگ : این دستگاه کوبه ای، پتک مانند بود که با چرخاب به حرکت در می آمد و از آن برای خرد کردن تکه های بزرگ چوب بهره می گرفتند.

۳) بهره گیری از قالب خیزران : نوارهایی از چوپ خیزران را مانند حصیر به هم می بافتند و برگه های کاغذ خیس را برای آبکشی روی آن می گذاشتند و پس از این که آب آن گرفته شد در حالی که ورقه هنوز مرطوب بود، آن را برمی داشتند.

این کار به سازنده کاغذ امکان می داد به طور پیاپی ورقه های کاغذ را روی همان یک قالب آبکشی کند. پیش از آن، ورقه کاغذ را روی پارچه درشت بافی پهن می کردند، اما تا زمان خشک شدن ورقه کاغذ، نمی توانستند آن را از روی پارچه بردارند.

۴) بهبود کاغذ و بازیافت آن : افزودن موادی مانند بزرک، پنبه و کهنه پاره های کتان به ترکیب کاغذ و هم چنین بهره گیری از خرده پاره های کاغذ و پارچه های کهنه که در بهبود کاغذ سودمند بود و شیوه ای از بازیافت نیز به حساب می آمد.

۵) کاغذ رنگی: در برخی دست نوشته های نویسندگان مسلمان دستورهایی برای ساختن کاغذ به رنگ های قرمز، سبز، آبی، صورتی، زرد، پیازی و ارغوانی وجود دارد و حتی نوشته شده است که چگونه می توان کاری کرد که برگه های کاغذ کهنه و دیرین به نظر برسند.

روش های الوان سازی

الوان سازی کاغذ که از ابداعات هنرمندان ایرانی است، به گونه های متفاوت انجام می شده است:

الف) استفاده های خود رنگی در خمیر کاغذ

ب) روش های افشان یا رنگ افشانی

ج) روش های غرقابی

د) روش های ابر و باد یا ابری سازی

الف) استفاده های خود رنگی در خمیر کاغذ:

استفاده از رنگ گیاه برای کاغذ از تجارب قدیمی ایرانیان است که نمونه آن کاغذ کاهی است و آن استفاده از کاه گیاه گندم برای ماده اولیه خمیر کاغذ است. مواد نشاسته ای و لعابی موجود در ساقه گندم سبب آهاری شدن آن می شود.

از همین خاصیت استفاده می شد و کاغذهایی برای طراحی و نقاشی پدید می آوردند که امروز نوع ماشینی آن <کاغذ گراف> نام دارد.

گاهی در دوران کاغذسازی ایرانیان، از رنگ های گیاهی محلول در آب، مانند حنایی و زعفرانی استفاده می شد. بدین ترتیب، رنگ به جای سطح کاغذ در متن خمیر قرار داشت و نه تنها بر دوام کاغذ می افزود، بلکه از هجوم قارچ ها و سایر آفات کاغذ و کتاب جلوگیری می کرد.

ب) افشان به معنی پراکندن رنگ محلول به صورت ذرات ریز بر روی اجسام است به هر وسیله ای که ممکن باشد.

در طول تاریخ از ابزارهای متفاوت مانند قلم موی افشانگر که آن را خامه افشان هم گفته اند و نیز ابزاری به نام فوتک و ابزارهای موسوم به ایربراش استفاده شده است؛ اما در کتاب سازی و نگارگری افشانگر باید با همان قلم موی مخصوص باشد و ابزارهای مدرن نظیر فوتک و ایربراش کاربردی نمی توانند داشته باشند.

روش های رنگ افشانی هم بستگی به نوع کار هنری و همین طور توانایی های خاص هنرمند دارد که بهتر است با رنگ های گیاهی یا آبرنگ استفاده شود.

علاوه بر انواع رنگ های محلول در آب، از طلای حل کرده هم استفاده می شود که در این صورت آن را زرافشانی گویند. افشان زر و نیز افشان نقره را هم به تناسب کار در این حوزه به کار می برند.

ج) در روش های غرقابی، رنگ های گیاهی را پس از آماده سازی در ظرفی پهن می ریزند و اوراق مورد نیاز را در محلول آماده شناور و سپس آویزان می کنند تا خشک شود.